Marek Nowicki, Gdańsk:

Na pierwszą rozmowę kwalifikacyjną zostałem zaproszony po trzech miesiącach codziennego poszukiwania pracy. Ale w końcu się udało! Wyznaczonego dnia od samego rana byłem zdenerwowany. Do tego stopnia, że zapomniałem sprawdzić, jak dojechać do firmy i musiałem wzywać taxi. Ale najgorsze było dopiero przede mną – okazało się, że w rozmowie biorą udział aż trzy osoby z "tamtej strony". Wytrąciło mnie to z resztek równowagi. Myślałem, że to już koniec niespodzianek, ale nie. Pierwsze zdanie, jakie usłyszałem, było po angielsku! Znam ten język, ale byłem tak zaskoczony, że nie potrafiłem odpowiedzieć. Zachowałem tylko tyle przytomności umysłu, żeby poprosić o dwie minuty na ochłonięcie. Na szczęście zgodzili się i po chwili mogłem już normalnie rozmawiać. Co więcej, okazało się, że komisja za plus mi policzyła, że potrafiłem poprosić o chwilę przerwy. Ale nauczkę mam do końca życia – nie przyjeżdżać na ostatni moment i przygotować się na najgorsze. A przede wszystkim zacząłem pytać wcześniej, jak będzie wyglądać rozmowa kwalifikacyjna. Niektórzy pracodawcy się dziwili i nie odpowiadali, często słyszałem: "Przyjdzie pan, to się przekona", ale kilkakrotnie dowiadywałem się wcześniej, ile będzie osób i w jakim języku będziemy rozmawiać. To pomaga, naprawdę!

Magda Zduńska, Kraków:

Pracuję już kilka lat i przeszłam już kilkanaście rozmów kwalifikacyjnych, ale żadna nie zapadła mi w pamięć, jak ta, gdy aplikowałam na stanowisko menedżerskie w pewnej firmie handlowej. Wiedziałam oczywiście, że spotkanie nie ograniczy się do omówienia mojego życiorysu, ale mimo wszystko byłam zaskoczona. Rekruter wypytywał mnie chyba o każdy dzień, jaki do tej pory przepracowałam: nie tylko o obowiązki, ale i sposób pracy – jak często robię sobie przerwy, ile czasu trwają, czy wolę pracować rano czy wieczorem, jak funkcjonowałam w zespole, w jaki sposób prezentowałam swoje opinie i pomysły. Druga część rozmowy dotyczyła moich wyobrażeń co do przyszłej pracy. Pytał mnie, jak sobie wyobrażam wejście na stanowisko kierownicze w istniejącym już i znającym się zespole. Chciał dowiedzieć się, w jaki sposób zamierzam budować partnerskie relacje ze współpracownikami, a w jakich sytuacjach będę dawała im odczuć, że dla niektórych to ja jestem szefem. Pytał mnie również o mój "pomysł na biznes". Co sądzę o perspektywach rozwoju branży, pozycji firmy na rynku, jej przyszłości. Sporo czasu zajęło nam też omówienie moich pomysłów na rozwój sieci sprzedaży. A na koniec dostałam zadanie do rozwiązania – musiałam zaproponować metody redukcji kosztów w moim dziale, a zarazem większego zmotywowania pracowników. To wszystko trwało ponad trzy godziny! Ale za to kiedy kilka dni później zadzwonili zaprosić mnie na ostateczną rozmowę, na omówienie warunków pracy, bez szemrania przyjęli moje wszystkie warunki. Warto było się pomęczyć!

• Jakie są Twoje największe osiągnięcia, jakie Twoje cechy czy umiejętności umożliwiły ich realizację?
• Jakie były Twoje największe wpadki, czego się dzięki nim nauczyłe(a)ś?
• Jakie są Twoje trzy największe zalety?
• Jakie są Twoje trzy największe wady?
• Jaki poważny problem udało Ci się ostatnio rozwiązać? Jak to zrobiłe(a)ś?
  

• Czy zgodził(a)byś się na przeprowadzkę do innego miasta?
• Jak długo chciał(a)byś pracować na tym stanowisku?
• Czy wolisz pracę samodzielną czy zespołową?
• Jak znosisz stres, pracę pod presją czasu, ryzyko? Podaj przykłady takich doświadczeń.
• Czy wolisz wynagrodzenie stałe, niezależne od wyników, czy zmienne, którego większa część zależy od rezultatów pracy i może być wyższe niż to stałe?
  

• Dlaczego właśnie Ty jesteś osobą odpowiednią na to stanowisko?
• Jak sobie wyobrażasz pracę na tym stanowisku?
• Co podczas pracy sprawia Ci przyjemność, a co robisz, bo musisz?
• Jak Twoje dotychczasowe doświadczenia zawodowe mają się do nowego stanowiska pracy?
• Czy zależy Ci bardziej na rezultatach pracy zespołu, czy na dobrych relacjach między jego członkami?